Hayatta anlam yoklugu nevrozun baslangicinda onemli rol oynar JUNG UMUTSUZ VE YARINSIZ INSAN Gunumuz insaninin benligi izdirap altinda kivraniyor.Ve bir anlam krizine yakalanmis bir haldedir. Kendine yabancilastirildigi oraninda mutsuz birakilma durumunuda yasamaktadir simdiki zamaninda.Yarinlar kendisi icin adeta hic bir anlam ifade etmemektedir.Keza gelecekte simdiki zamaninda yasadigi bunaliminin yorungesinde hapsolmis durumdadir.Karanligin belirsizligine terkedilmis durumdadir.Bir cogu birer nevrotik hastalar olarak sekillendirilip,edilgen birer varlik olarak, gelecekleriyle psikatristlerin ve psikologlarin kollarina birakildi.
Zavalli ve aciz bir duruma getirildi.Insan insani ozelliklerini su yuzune diger insanlarla olusturmus oldugu birebir ilskilerle cikarir. Boylesi bir adimda sevgininde paylasiminda pramitleri dogal olarak belericektir. Her kavram her terim yasamda kendi gercek anlamini yakaliyacaktir.
Bu pramitlerin olusumlarina kendi yapimizda sekillenisine tanik oldugumuz oranda,ruhumuzunda guzellik anlaminda sekil alabileceginden hic suphemiz olmasin. Insanin kendi yasaminda umutlu olup olmamasi kaninca onemlidir.Cunku yasam ayni zamanda dinamizminin kaynagini umuttan almaktadir. Umudu gelecekte yasmimizda ozlemini cektigimiz olgularla butunlestirirsek, yasamimizda anlam yonuyle yerini alacaktir.Insan kendinden uzaklasip kendi nitel degerlerini yitirdikce, kendini kendinden tutsak ettigi surece, beninin tekelinden kurtulmadigi surece mutsuzdur.
Ve dolayisiyla yarinsirdirda. Digerini sevmekle,onunla insani iliski olusturarak, onunla paylasarak kendi oz benligine anlam yuklemis olur. Bireycilikle donanan bir insaninin insani olgulardan ne kadar irak oldugu bugunku yasam pratigimiz gozler onune sergilerken, bu anlamda sekillenen bir insaninda nasil nevrotik hastalara donusturuldugu de karsimiza cikan onemli bir sorundur.Bu hastalar kimi zaman gizli kimi zamanda acik gorunumleriyle birer nevroz haldedirler.Insandaki sahip olma durtusu diger bir olguyu seylestirir. Yani obje gozuyle bakar her seye bu tipten insan.Sahip olduklarinin kendisinde mutluluk yaratacaginin yanilsamasina kapilir bu insan.
En son ruhsal cokusunde psikatristlerin kollarinda bulur kendini.Yarin onun icin hic bir sey ifade etmez artik.Kendi sonunu olusturmus durumdadir.Gunumuz toplumlarinin bir cogu hasta durumuna getirildi.Bu toplumlarin bireyi korkak urkek,bireyci umutsuz,sevgisiz,zavalli,kendine guvensiz,ve en cokta yanliz kendi dunyasinda.Bizleri bu olgularin esaretinde kurtaracak olan ne psikatristler ne de psikologlardir.Kendi kendimizi kurtarmaktan baska yolumuz yok.
SEVEREK,VEREREK PAYLASARAK,DUSUNEREK,EL UZATARAK,saglamaya calisirsak sanirim birazda olsa adim atmis oluruz.Dolayisiyla gelecegimizde,umudun esliginde parlak bir yarinda yol almis olur.Ve boylece yasamimizin derin anlami olusmus olacaktir.
UMUTLU VE YARINLI GELECEKLERDE BULUSMAK DILEGIYLE